اعلان استقلال سرخپوستان لاكوتا ازايالات متحده آمريكا
برگرفته از روزنامه آلماني يونگه ولت، 22 دسامبر 2007
بقلم راينر روپ – بفارسي از حميد بهشتي
بازماندگان سيتينگ بال و کريزي هورس، که رهبران کنوني سرخپوستان لاکوتا مي باشند در واشنگتن استقلال خويش از استعمار ايالات متحده آمريکا را اعلان نمودند. آنها طي يادداشتي که به وزارت امور خارجه آمريکا تسليم نمودند کليه قراردادهائي را که با آمريکا در ميان است ، ملغي شده اعلان کردند، زيرا استعمارگران خود اين قراردادها را زير پا نهاده اند. "ما ديگر شهرواندان آمريکائي نمي باشيم" با اين بيان راسل مينز که از سرخپوستان فعال به شمار ميرود قصد آنها را به اطلاع مطبوعات و هيئت نمايندگي کشور بليوي رساند.
کشوري که استقلالش اعلام گشت لاکوتا نام يافته و شامل بر ايالات فعلي نبراسکا، لاکوتاي جنوبي، لاکوتاي شمالي، مونتانا و وايومينگ مي باشد که مرزهاي آنها را استعمارگران با خط کش بر روي نقشه جغرافيا و بدون رعايت حقوق اهالي اوليه اين سرزمين کشيده اند. بنا بر اظهار مينز کشور لاکوتا گذرنامه و گواهي نامه هائي براي اهالي صادر خواهد نمود. هر که شهروندي آمريکا را ترک گويد، ديگر اجباري به پرداخت ماليات نخواهد داشت. از جمله فعاليت هاي سياسي که براي برسميت شناخته شدن بين المللي اين کشور صورت گرفته است اين که هيئت هاي نمايندگي به سفارتخانه هاي بوليوي، شيلي، آفريقاي جنوبي و ونزوئلا ارسال گشته اند. در هفته ها و ماههاي آتي نيز قرار است فرستادگاني به ساير کشورها اعزام گردند.
تمامي 33 قراردادي که در طول زمان با ايالات متحده آمريکا بسته شده اند، جز "کلماتي بي معنا بر روي کاغذ" نمي باشند ؛ اين عبارتي است که در وبسايت فعالين آزاديخواه لاکوتا بچشم ميخورد. به گفته مينز "لغو اين قراردادها بر اساس ماده شش قانون اساسي آمريکا قانوني است."
علاوه بر اين اعلام استقلال لاکوتا بر اساس مقررات وين مي باشد که در سال 1980 از جانب ايالات متحده آمريکا نيز به رسميت شناخته شده است.
جنبش اخير لاکوتا به سال 1974 که بيانيه "تداوم استقلال" انتشار يافت، مربوط ميشود و البته با بيانيه استقلال آمريکا از انگلستان داراي تفاوت است. به گفته مينز اين 33 سال گذشته براي اينکه مردم از سربه زيري خارج شده و آماده مبارزه با استعمار گردند لازم بوده است. و اينکه در ماه سپتامبر گذشته از جانب مجمع عمومي سازمان ملل متحد و علي رغم مقاومت هيئت نمايندگي ايالات متحده آمريکا حقوق ساکنين اصلي اين سرزمين به رسميت شناخته شد، موهبتي بوده است.
ارقامي چند در باره موقعيت فعلي سرخپوستان سيوکس آمريکا برگرفته از اطلاعيه آنها از گزارش خبرگزاري فرانسه AFP
طول عمر متوسط اهالي
41 سال
مرگ و مير نوزادان
5 برابر بيش از ساير شهروندان آمريکا
خودکشي جوانان
يک ونيم برابر ميزان متوسط آمريکا
تجاوز به زنان سرخپوست
سه برابر ساير زنان آمريکا و اکثرا از جانب مردان سفيد پوست
و به نوشته Lakota Dennis Banks :
آنها ما را سرخپوستان جديد مي نامند
و اين ناحقي است، چونکه ما سرخپوستان قديمي هستيم،
همان صاحبان اصلي اين سرزمين
و آمده ايم حق اجارۀ مان را طلب کنيم!
برای کسب اظلاعات بیشتر از این کشورصد هزار نفری که در قلب آمریکا قرار گرفته به آدرس انترنتی زیر مراجعه شودhttp://en.wikipedia.org/wiki/Republic_of_Lakotah
********
سرخپوستان 6 ايالت خواستاراستقلال از آمريكا شدند
بوميان آمريكا خواستار استقلال شدند
به گزارش خبرگزاري فارس جمعيت اصيل منطقه آمريكاي شمالي يعني قبيله لاكوتا كه در حال حاضر در شش ايالت آمريكا زندگي مي كنند اعلام كرده اند كه خواستار خارج شدن از تركيب ايالات متحده آمريكا هستند
رهبران اين قبيله به وزارت خارجه اطلاع دادند كه توافق نامه اي كه 150 سال قبل با دولت آمريكا منعقد شده كه بر اساس آن بوميان اصيل آمريكا مجبور به ادامه زندگي در اردوگاهها شده وعملا ثروتهاي غني خود شامل زمين منابع طبيعي و ارزشهاي فرهنگي خود را به حاكمان آمريكايي دادند نقض شده است .
به نظر مي رسد كه اين اقدام بوميان قبيله لاكوتا تنها آغاز عكس العملهاي زنجيرواري در ميان ساير قبايل بومي در ايالات متحده باشد. قبيله لاكوتا در ايالات نبرسكا مونتانا كلورادو وائومينگ و داكوتاي شمالي و جنوبي زندگي مي كنند. رهبران اين قبيله ادعا مي كنند كه بر اساس قانون اساسي آمريكا و كنوانسيون وين كاملا حق دارند كه مستقل شوند.
بوميان آمريكايي مي گويند كه گذرنامه هاي خود را تحويل داده و حق خود مي دانند كه ديگر ماليات پرداخت نكنند چرا كه خود را شهروند آمريكا نمي دانند. علاوه بر اين اين « جدايي طلبان » از هم قبيله اي خود در ساير ايالات خواستند تا به « دولت » آنها بپيوندند
اكثر بوميان آمريكايي امروزه در فقر زندگي مي كنند. سطح زندگي آنان در پايين ترين سطح در ايالات متحده و حتي در جهان است . طبق اطلاعات مدافعان حقوق بشر تعداد خودكشي در ميان بزرگسالان بومي 150 درصد بيشتر از شاخص متوسط در آمريكاست و ميزان مرگ و مير كودكان آنان نيز 5 برابر بيشتر است .
البته اين نخستين بار نيست كه بوميان آمريكا خواستار استقلال مي شوند . در سال 1352 نيز چنين اقداماتي صورت گرفت كه بشدت با آن برخورد شد.
به عقيده كارشناسان اين مسئله تنها بخشي از مشكلاتي است كه ايالات متحده آمريكا سعي دارد اعلام نكند و ريشه اي ديرينه دارد هرچند حاكمان آمريكايي دير يا زود اين كشور مجبور به حل و فصل آنها خواهند شد.
به عقيده آنان دولت آمريكا فعالانه در مسائل اروپا و جهان اسلام مداخله مي كند در حاليكه توجهي به مسائل داخلي خود ندارد. تمايل آمريكا براي ايجاد تغييراتي در اروپا از جمله استقلال كوزوو در وضعيت ژئوپليتيكي در داخل اين كشور بازتاب داشته به همين دليل اظهارات اخير رهبران بوميان آمريكايي تنها مرحله نخست رويارويي آشكاري است كه به اقدامات « ستيزه جويانه تري » منجر خواهد شد.
بعد از قبيله لاكوتا ممكن است ساير مناطق از جمله منطقه فرانسوي زبان در شمال آمريكا در مرز كانادا و يا ساكنين مناطق جنوبي اين كشور در مرز با مكزيك كه بر اين عقيده اند سرزمينهاي آنان به اشغال سفيد پوستان در آمده است خواستار استقلال شوند.