با گشايش پارلمان اسکاتلند در سال 1999، اين کشور بيش از پيش مستقل تر از قبل شد اما با اين وجود بحث استقلال کامل اسکاتلند از انگلستان همواره مطرح  و در دستور کار بوده است.
نتايج انتخابات سراسري بريتانيا در ماه مه امسال مجدداً بحث استقلال اسکاتلند را احياء کرده و بر سر زبان‌ها انداخته است.  در این انتخابات محافظه کاران تنها یک نماینده در پارلمان اسکاتلند دارند و هیچگونه مشروعیتی  در اسکاتلند ندارند..

مک کرون، مدير «انستيتوي حاکميت» اخیرا  اعلام کرد که : مشکل کنوني بريتانيا اين است که حزب  راستگرا و محافظه‌کار عملکرد و حضور بسيار ضعيفي در اسکاتلند دارد. آنها در آخرين انتخاباتي که در اسکاتلند برگزار شد، تنها 17% آرا را به خود اختصاص دادند. ‌اين حزب در اسکاتلند به هيچ وجه محبوب نيست. وقتي در انگلستان يک دولت محافظه کار بر سر کار باشد و در اسکاتلند دولت ديگري بر سر کار باشد حفظ وحدت دشوار مي‌شود. 

گيل ليتگو، استقلال طلب فعال اسکاتلندی میگوید: ما نسبت به انگليسي‌ها خيلي بيشتر متمايل به جناح چپ هستيم. ما هيچ‌گاه به راست گرایان و محافظه‌کاران راي نمي‌دهيم. مثلا دولت انگلستان دارد تحصيلات عالي را خصوصي مي‌کند در حالي‌که ما در اسکاتلند هرگز چنين ذهنيتي نداريم و چنين کاري نمي‌کنيم

 اسکاتلند اولين کشوري بود که تحصيل اجباري را در سال 1872 قانوني کرد. ميزان باسوادي در اسکاتلند 99% است. تحصیل رایگان، رفاه کارگران، مسکن مناسب برای همه، خدمات بهداشت عمومي، بیمه های بیکاری، استقلال ملی  از اصلي‌ترين اولويت‌هاي اسکاتلندي‌ها است

  اکنون ميل و علاقه‌ زیادی به استقلال و جدايي ميان اسکاتلندي‌ها وجود دارد . کوين ويليامسون، عضو «کنوانسيون استقلال اسکاتلند میگوید  از سال 1707 تاکنون از مردم اسکاتلند پرسيده نشده است آيا دلشان مي‌خواهد بخشي از امپراطوري بريتانيا باشند يا نه؟

آنچه کوین ویلیامسون بیان میکند در  مورد ایران هم صدق میکند. در ایران هم هیچوقت از ملل تحت ستم تورک، کرد،، عرب، ترکمن و بلوچ و لر سوال نشده یا رفراندمی برگزار نشده که آیا آنها خواهان استقلال از ایران هستند یا خواهان ماندن در اسارت ایرانیها هستند. در ایران نه تنها چنین سوال و رفراندمی برگزار نشده بلکه مبارزات ملی و دولتهای خودمختار و نیمه مستقل ملل تحت ستم  بشیوه نظامی با بیرحمی سرکوب و بخون کشیده شده است.

 فعالین سیاسی استقلال طلبان اسکاتلند میگویند استقلال اسکاتلند يعني اين‌که ما خودمان بر سرنوشت خویش  تصمیم بگیریم . مستقل از انگلستان باشیم و در جامعه بین الملل سیاستهای مالی و اقتصادی را خودمان تدوین نماییم و  در پارلمان اروپا نماينده خودمان را داشته باشيم . فعالین سياسي که خواهان استقلال اسکاتلند  هستند معتقد اند که  استقلال اسکاتلند کاملآً قابل تحقق است. 
.

ارزش‌ها و فرهنگ دو کشور  انگلستان و اسکاتلند بکلی فرق مي‌کند. اسکاتلندي‌ها بيشتر يک کشور سوسيال دموکرات هستند در حالي‌که انگليسي‌ها ذاتاً به محافظه‌کاران گرايش دارند. وقتي دو کشور تا اين حد متفاوت هستند منطقي نيست که در يک ائتلاف و اتحاد سياسي به‌نام بريتانيا در کنار هم قرار داشته باشند. خیلی چیزها اسکاتلند را از انگلستان متمايز مي‌کنند

 حزب سوسیالیست اسکاتلند، حزب سبز اسکاتلند،  حزب ملي اسکاتلند  و چند حزب دیگر از پیشروان جدايي اسکاتلند از بریتانیا میباشند . این  سه حزب استقلال طلب نمایندگان زیادی در پارلمان اسکاتلند دارند که در انتخابات سال 2007 اسکاتلند، حزب ملي اسکاتلند با شعار استقلال اسکاتلند حضور يافت و با اختلاف يک کرسي برنده انتخابات شد. تاکنون خواسته اصلي اين احزاب برگزاري رفراندوم در مورد استقلال اسکاتلند بود ه است

  در این مبارزه تعدادی از احزاب خواهان جدایی از انگلستان نیستند. مثلا ديويد مک لچي، رهبر اسبق حزب محافظه کار اسکاتلند يکي از مخالفان استقلال است. این حزب که در واقع شاخه اسکاتلندی حزب محافظه کار بریتانیا است از لندن تبعیت میکند و سیاستهای اشغالگرانه انگلستان را در اسکاتلند پیش میبرد. 

 در اسکاتلند هر چهار سال يکبار انتخابات برگزار مي‌شود و اين انتخابات در واقع در حکم يک رفراندوم در مورد استقلال هم هست، مردم اگر خواهان استقلال باشند به حزب ملي اسکاتلند  و حزب سوسیالیست  و گرین پارتی راي خواهند داد. 

 در آخرين انتخاباتي که برگزار شد نزدیک به نیمی از مردم قطعاً خواهان استقلال بودند و بخش وسیعی که به استقلال راي ندادند لزوماً مخالف استقلال نيستند بلکه هنوز مردد هستند و تصميم نگرفته‌اند. دو سوم مردم خواهان پارلماني قوي‌تر و داراي اختيارات بيشتر نسبت به پارلمان کنوني هستند

نیروهای آزادیخواه اسکاتلند تلاش  میکنند تا سنگ اندازیهایو  توطئه های انگلستان را خنثی کرده و با کار آگاهگرانه نظر مردم  را  عوض کنند تا در رفراندمهای آتی مردم به استقلال کامل  و تشکیل دولت و کشور مستقل رای دهند.

اکنون اهميت اشغال اسکاتلند توسط انگلستان و باقي ماندن  آن در اسکاتلند بیش از هر چیز  به مساله نفت اسکاتلند بر می گردد. سرمایه داران انگلستان نمی خواهند نفت و منافع استراتژیک خود را در اسکاتلند از دست بدهند.

     در دهه 1960 نفت در سواحل اسکاتلند کشف شد. نفت سواحل اسکاتلند سالانه سیزده ميليارد پوند براي اقتصاد سرمایه داری بريتانيا درآمد ايجاد مي‌کند. طرفداران استقلال اسکاتلند مي‌گويند اين کشور تا صد سال ديگر هم نفت خواهد داشت . کشف ذخاير نفتي جديد در سواحل آبردين و جزاير شتلندز اسکاتلند نشان مي‌دهد صنعت نفت اسکاتلند همچنان جاي توسعه و پيشرفت بيشتر را نيز دارد.

 استقلال‌طلبان اسکاتلند ، نروژ و اقتصاد 258 ميليارد پوند در سال آن را که مبتني بر درآمد نفت است مثال مي‌زنند و مي‌گويند اگر درآمد نفتي اسکاتلندي‌ها در دست خودشان باشد مي‌شود اسکاتلند را تبديل به يک نروژ ديگر کرد اما اسکاتلند با عضويت در بريتانيا  عقب نگاه داشته شده و انگلستان مانع پيشرفت اقتصادی، برابری و رفاه مردم  اسکاتلند  شده است. 

 اسکاتلند اگر استقلال بیابد از نظر اقتصادي مي‌تواند روي پاي خودش بايستد.  در صورت استقلال، اسکاتلند در مقايسه با وضعيتي که الان دارد خيلي ثروتمندتر خواهد شد و مردم آن مرفه تر خواهند شد.
اسکاتلند 25% پتانسيل انرژي‌هاي تجديدپذير کل اروپا را به خود اختصاص داده است. اسکاتلند از اين ظرفيت و از اين برتري نسبي خود استفاده خواهد کرد و از پتانسيل خود به نحو مطلوب استفاده خواهد کرد. استقلال کامل‎ نقطه آغازی براي حل مشکلات و برقراری عدالت و برابری اجتماعی انسانها در اسکاتلند خواهد شد. سوسیالیستهای اسکاتلند نقش چشمگیری در مبارزه ملی و طبقاتی اسکاتلند داشته و از نیروهای محبوب و پر نفوذ اسکاتلند بشمار می روند. آنها شعار استقلال، سوسیالیسم و انترنالیسم را راهنمای عمل خود قرار داده اند و در صف اول مبارزه برای استقلال اسکاتلند و نابودی زنجیرهای استثمار طبقاتی مبارزه میکنند. 

 

17/5/2011

www.solgunaz.com