گرامي باد ياد جان باختگان ترک در 14 ارديبهشت سال 1339

درسال 1339 عده ای از آزاديخواهان آذربايجان را که برای زنده کردن دوباره جنبش آذربايجان و سرنگونِي رژیم پهلوی تلاش ميکردند، دستگير کردند. این عده را پس از شکنجه های سخت به تهران فرستادند و پس از محکوم کردن در بيدادگاه ها برای ايجاد ترس وحشت در تبريز اعدام کردند. 

روز چهارشنبه 14 ارديبهشت 1339 دادستان ارتش این خبر را پخش کرد که " سحرگاه امروز پنچ نفر از مردم آذربايجان به جرم ضدیت با مشروطه در دادگاههای نظامی محکوم به مرگ شده بودند، در ميدان تير لشکر تبريز تيرباران شدند. " این کشتار در زمان نخست وزيری منوچهر اقبال که رهبری حزب مليون را نيز به عهده داشت صورت گرفت. این فرد جاه طلب و چاپلوس که خود را "غلام خانه زاد "محمد رضا ميدانست، برای حفظ موقعيت خیانت آميز خود از هيچ فرومايگی کوتاهی نميکرد . به هر حال علاوه بر اين 5 نفر که اعدام شدند، تعداد ديگری هم به اعدام محکوم شده بودند که پس از سالها شکنجه و زیر اعدام ماندن ، حکم آنها به حبس ابد تبديل شد وبه زندان عمومی آورده شدند. این گروه ميهن پرستان که اعدام شدند عبارت بودند از:  ايوب کلانتری،  علی کلاهی، علی عظيمی، زهتاب و جواد فروغی

اينها را در منطفه جداگانه ای از قبرستان حسينی محله سلاب " کفرآباد محمد رضا شاه " بدون کوچکترين علامت مشخصی دفن کردند و قبرستان که در واقع  محل گذر اهالی سرخاب و سلاب بود به مدت دو هفته به صورت علنی از طرف پليس محاصره شد و افرادرهگذر را با کوچکترين شکی که به آنها می شد دستگير و بازجويی می کردند. سالها بعد خانواده شجاع علی کلاهی، مخفيانه سنگ مزاری را تهيه کردند و چند بيت شعر روی آن نوشتند. يک بيت از آن شعر که به يادم مانده اين است

عاشقی را شرط تنها ناله و فرياد نيست        هر کسی از جان شيرین بگذرد فرهاد نيست

به نقل از : خاطرات صفرخان

www.Solgunaz.com