بیانیه
ملت ترک و مبارزات اعتراضی در ایران
سول گون آز
اکنون مردم درتهران و بعضی از شهرهای ایران در شوروهیجان قرار دارند. عدم انتخابات دمکراتیک در ایران که به رد صلاحیت شدن صدها کاندید و در نهایت به تخلف در شمارش آرا و کودتای حاکمیت در انتصاب احمدی نژاد منجر شد مردم خشمگین وحتی رنجدیده را به خیابانها کشاند. جریان اصلاح طلب و میر حسین موسوی از ابتدا در راس این اعتراضات قرار گرفته و برای کسب قدرت، مردم را به تظاهرات آرام دعوت کردند. اماعلیرغم میل موسوی توقعات و شعار های مردم ظلم دیده هر روز که میگذرد رادیکالتر می شوند. اگر رهبران واقعی مردم در راس مبارزات قرار میگرفتند شاید در مدتی کوتاه حکومت اسلامی سرنگون و به سرنوشت تمامی حکومتهای استثمارگر اسلامی دچار میشد. اما میر حسین و اصلاح طلبان میخواهند مبارزه مردم در چهارچوب قانون ودر دفاع از ولایت فقیه، قانون اساسی و حفظ حاکمیت اسلامی محصور بماند ولی مردم گاها با شعارهای" مرگ بر ديکتاتور"، "حکومت اسلامي نمي خوايم نمي خوايم" " سيد علي پينوشه، ايران شيلي نميشه" برعلیه حاکمیت اسلامی و ولی فقیه وارد عمل شده اند.
رژیم اسلامی تلاش میکند اوضاع را آرام کند و برحاکمیت ظالمانه مذهبی ادامه دهد. حاکمان اسلامی قصد دارند از راه سازش و بند وبست با موسوی و یا سرکوب نظامی اوضاع را عادی سازند
آنچه که در شرایط پیچیده سیاسی کنونی ذهن ترکهای آذربایجان و پیشروان سیاسی آنها را مشغول کرده چگونگی و روش بر خورد آذربایجانیها به اعتراضات سراسری ایران و نقش موسوی فاشیست در آنها میباشد.
در این مورد به نظر ما رژیم اسلامی در بحران سیاسی و اقتصادی سختی قرار گرفته و تحت حملات شدید و پر جوش و خروش مردم به جان آمده و زجر کشیده قرار گرفته است. اکنون حاکمیت متمرکزفارس و دیکتاتوری قاتلان اسلامی شکاف عمیق برداشته است. جمهوری اسلامی در سی سال گذشته هیچوقت به اندازه امروزضعیف و عاجز نبوده است. بنابر این ما باید مانند گذشته از ضعف شوونیستهای اشغالگر استفاده کرده و بر مبارزات ملی - دمکراتیک خود وسعت ببخشیم.
ما سالهاست درانتظار چنین روزهایی بودیم تا بتوانیم مبارزه عمومی ملت ترک را با قدرت به کوچه ها و خیابانها بکشیم. رژیم اسلامی هر روز ضعیف و درمانده تر میشود. ما نباید این موقعیت را از دست بدهیم. ترکها باید با پرچم و مطالبات مستقل خود به راهپیمایی ها و اعتراضات مستمر روزانه بپردازند .
ما نباید و حق نداریم ترکهای آذربایجان را به دنباله روی از موسوی، اصلاح طلبان ایرانی گر و فاشیست اسلامی سوق دهیم. موسوی، کروبی، خاتمی همگی دشمنان آزادی و استقلال آذربایجان هستند. موسوی اگر ترک هم باشد یکی از خود فروشان خائن و فاشیستی است که به خدمت دشمن و اشغالگران سرزمین ما در آمده است. موسوی و جناح اصلاح طلب او دارای اهداف و برنامه کاپیتالیستی، اسلامی، راسیستی و ضد آذربایجانی هستند. آنها تلاش میکنند مردم را در زیر پرچم اسلامی و تحت شعار "الله اکبر" "الله اکبر" به حفظ تمامیت ارضی ایران، قانون اساسی و ولی فقیه جمع کنند.
ملت ترک نباید به آلت دست موسوی ها تبدیل شود یعنی ترکها نباید به پلکان و وسیله صعود موسوی در رسیدن به قله های قدرت فاشیستی شوند. جنبش سبزها، جنبشی که موسوی ها و کروبی ها در راس آن هستند جنبشی غیر دمکراتیک میباشد که نه تنها هیچ شعار، پلاتفرم و مطالباتی در بهبود شرایط زندگی زنان، کارگران، ملل تحت ستم در ایران و جوانان ندارد بلکه فقط برای بقدرت رساندن موسوی جنایتکار، حفظ رژیم سرمایه داری و فاشیستی جمهوری اسلامی براه افتاده است.
صف ملت ترک باید از صف دشمن کاملا مجزا گردد. ملت ترک برنامه و استراتژی دیگری دارد که هیچگونه اشتراک، همسویی با اهداف فاشیستهای اصلاح طلب ندارد. ملت ترک برای آزادی ملی و حق تعیین سرنوشت خویش مبارزه میکند. ما برای تشکیل کشور مستقل و دولت ملی مبارزه میکنیم و هیچ تمایلی برای حفظ تمامیت ارضی ایران و حفظ حاکمیت متمرکز و اشغالگر ایرانی - اسلامی نداریم.
آذربایجانیها شایسته سیستم دمکراتیک، چند حزبی و حکومتی غیر مذهبی و سکولار هستند و از حکومت سرمایه داری و مذهبی بیزار هستند. کارگران و زحمتکشان آذربایجان کار، حقوق برایر، تشکل، مسکن، بیمه بیکاری، بهداشت رایکان و رفاه میخواهند. زنان آذربایجان خواهان برابری زنان و مردان، خلاصی از بندهای اسلامی و حجاب میباشند. اقشار مختلف اجتماعی در آذربایجان لغو حکم اعدام، آزادی فوری کلیه زندانیان سیاسی و دهها و دهها مطالبه دیگردارند که در تضاد با افق و استراتژی موسوی جنایتکار میباشند.
ملت ترک نمی تواند الله اکبر گویان در زیر پرچم سبز موسوی به اهداف انسانی و ملی خود برسد. ترکها زمانی به پیروزی نزدیک خواهند شد که با شعارهای ملی دمکراتیک خود در تمامی اعتراضات خیابانی شرکت کرده و رهبری تمامی مبارزات و اعتراضات را بدست بگیرند. پرچم یا پارچه های سبز موسوی متعلق به جنایتکاران اسلامی و اشغالگران ایرانی میباشند.
پرچمهای سرخ بابک خرمدین، پرچمهای سرخ مبارزان آزادی و استقلال آذربایجان، پرچمهای سرخ کارگران و زحمتکشان و پرچمهای سرخ رنگین از خون مبارزان آزادی، عدالت و استقلال آذربایجان باید شهرهای آذربایجان را شکوه و زیبایی بخشند. شعارهای دمکراتیک، ملی، کارگری و زنان آذربایجان باید جایگزین شعارهای گوش خراش و نامطبوع الله اکبر و یا شعارهای دیگر اصلاح طلبان شوند.
فعالین سیاسی آذربایجانی باید با تغییر شرایط شعارها و مطالبات خود را تغییر دهند. شعارموفق و موثر "هارای هارای من ترکم" دیگر جوابگوی این شرایط نمی تواند باشد. ما نباید فقط به شعار مهمی چون "آنا دیلنده مدرسه هرکسه" توقف کنیم. شعارها و مطالبات ما هر روز باید سیاسی تر شوند تا ملت ترک را به کسب قدرت سیاسی در آذربایجان حاضر و آماده سازند
امروز در حاکمیت و دولت اسلامی انشعاب بزرگی روی داده و رهبری آن حتی در میان عقب افتاده ترین اقشار جامعه بی اعتبار شده است. توده مردم خشمگین به اعتراضات عمومی روی آورده و نیروها ی سرکوبگر نظامی احتمالا توان سرکوب وکنترل شهرها را از دست میدهند.
امروز مردم در حال تعرض بوده و اشغالگران فاشیست در حالت دفاعی و عقب نشینی هستند. ملت ترک جهت پیشروی و تبدیل شدن به وزنه مهم سیاسی در ایران و جهان باید از این موقعیت طلایی سود جسته و در صفی مستحکم علیه جمهوری اسلامی ایران مبارزات وسیع و مستقلانه خود را سازمان دهد.
فعالان سیاسی ترک، زنان و کارگران آذربایجان باید تشکلات خود را ایجاد کرده و مطالبات خود را اعلام کنند. ما باید از هم اکنون خود را برای انجام وظایف بزرگ آماده کنیم. وضعیت سیاسی در ایران پیچیده تر می شود. جمهوری اسلامی اگر نتواند اوضاع را سرکوب یا آرام کند ممکن است سقوط کند. ما آذربایجانیها باید خود رااز لحاظ سازمانی و تشکیلاتی به چنین روزی آماده کنیم تا بتوانیم در شرایط انقلابی، بحرانی و سرنگونی جمهوری اسلامی دراولین فرصت، کمترین زمان بسرعت دولت و حاکمیت ملی خود را تشکیل و اعلام استقلال کنیم.
درهر شرایطی ما تلاش خواهیم کرد صف مبارزاتی آذربایجانیها را از زیر نفوذ جناحهای اصلاح طلب رژیم، جریانان ایرانیگرا واشغالگر جدا نگه داشته وبا مبارزات وسیع و مستقل خود درهمسویی وهماهنگی با اعتراضات مردم تهران، مناطق فارس و با همکاری و حمایت از مبارزات و نیروهای دمکراتیک و آزادیخواه ملل ستمدیده غیرفارس به عمر جمهوری اسلامی ایران پایان دهیم
زنده باد استقلال
زنده باد سوسیالیسم
سول گون آز
17/06/2009